Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Sözlerin ayrı senin, gözlerin ayrı söyler,
Yüzün hep hüzünlüdür, bazen tebessüm eder,
Tutmuyor hiç bir anın, farklılıklar arzeder,
Bazen okşar ruhumu, bazen de ezip geçer,

İster güneş gibi yak, istersen dondur beni,

Kuran oku, kuran dinle,
Doğruyu söyle dilinle,
İyi bil ki ne verirsen,
Ancak o gelir seninle,

Herkesin bir doğrusu var, vahiymiş gibi algılar,
Kendi mevcut durumuna, uygun savunmalar yapar,
Kendi gibi düşünmezsen, seni kınamaya kalkar,
Bilmez ki gerçek doğrular, istişare ile çıkar,

Gerçekten inanan insan, bilir ki tek doğru vardır,

Dün akşam
Daha dündü
Telefonla aradı
Akşam müsait misin diye sordu
Bize gel oturalım
Sohbet ederiz dedim

Bilsinler ki bu can bize
Emanettir Rabbimizden
Emaneti vereninde
Razı olmalıdır bizden

Bir gün geri alacaktır

Bende beni aradım,bendeymiş bendeki ben,
Nasıl bende olmasın, bağlıdır Hakka kalben.

Anayasa halk için, halka uygun olmalı,
Millet anayasada, kendisini bulmalı,
Halk kendi ülkesinde, özgürce konuşmalı,
Eğemenlik sadece, millete dayanmalı.

Yapılması gereken, millete baş vurmaktır

Kendinden bile habersiz,
Yürür yolsuz ve rehbersiz,
Bir de bilgiçlik taslarlar,
Adlarına denir densiz.

Yalnız işverene değil, çalışana da sözüm var,
Yaptıklarına dikkat et, ne yaparsan Rabbin duyar,
Emanetin diye düşün, iş yerine verme zarar,
İyi bil Bağdat’tan döner, yaptığın tüm yanlışlıklar,

Cuma günü bize bayram

Hikmetine olmuşum ram

Hidayet içindir duam