Hayat varlığı çağrıştırır, ölüm yokluğu.
Zamana tabi olan, zamanla yok olur.
Dünya, zamana tabi hayat sahibidir.
Varlık zenginlik ile anılır, ölüm fakirlikle.
Dünya hayatı kendi düzenine yol bulur.
Ben hiç yıkılmadım
Çünkü inancım ve umudum var
İnanç ve umut her şeye yeter
İnanç yoksa umut yoktur
Umut ettim ben
zindan içinde hür kalbimle
Vur beni
Kalbinin en temiz haliyle
Aldırma sevdalı bakışlarıma
hadi durma vur beni
Bir an bile düşünme
Gönülden gönüle selam olsun
Tüm vurgun yüreklere gönüldaşlara
Vurgun yüreklerin işidir sevdalanmak
Sevdayı yürekte kapanmaz yara gibi taşımak
Hiç bir şaşkın bilmez bu hikmeti
Vurgun yürekte sevdanın muhabbeti vardır
Anılar yaşıyor insan ölüyor
Gölgeler mesken tutmuş
Ruh ölmüş beden çürüyor
Gittiği yerde mutlu tüm kuşlar
Yağmur damlasında akıp gidenler
Korkuları gömdüğüm an bulmuşum seni
tutulmuşum sevdana yarim ustura ağzında
kendimi bulmak adına geldim sana çırpınarak
duy beni fısıldıyorum aşkı gönül sayfana
Nefesim volta halinde aşkın koridorlarında
Zindanlarda geçti fani ömrüm
Ayağıma prangalar bağladılar
Gözlerime mil çektiler
Yüreğimi dağladılar sevgili
yandım ama yaktıkları ateşte değil
Biz ne zaman kazandık ki ubey
Ne zaman gerçekten yaşadık
Bak aldığımız nefes bile bir sır
Ne zaman elimize bir gül aldık
Hep ustura ağzında kanamadık mı
Dört duvar arasında prangalar eskittik
Ben hiç uçurtma uçuramadım
Ama hep bir uçurtma çizdim
Mahpushane duvarlarına
Çok sürgün gördüm
Her bir sürgünde
Yüreğimi taşıdım sonsuzluğa
Sürgün dediler
Ben bir kurşun oldum
Sen bir namlu
Vurgunluğum dile geldi
Hedef olmuştum bir vakit
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!