Yar senden uzakta hep eksiğim
Yalnızlıkla dolar içim zamansız
Avunamam yaralarım kanayınca
Ben tükenmekteyim senin aşkınla
Aşkın şarabından içen pervane gibiyim
Ayık gezmek haram olmuş bana sevgilim
Yelkenimi tutmuş deli bir rüzgar
Dalgalarla boğuşur olmuş yokluğunda yüreğim
Sen diyarbakır ben sevdalın
Gökyüzü hasrete bürünür
Rüzgar seni fısıldar bana
Zifiri geceden bana ne
Sen diyarbakır ben sevdalın
Yine hasret var gönül içinde
Her sabah gözlerim sen diye başlar,
Gönlümde çiçekler seninle açar.
Bir nefesin yeter, dağılır hüzün,
Aşkınla yanarken üşür bu ömrüm.
Zaman sensiz aksa da sessiz, ağır,
Hayır hayır
Gözlerimdeki uykuları sen çalmadın
Evet belki senden sonra hiç bahar görmedim
Ama yüreğimi okşayan rüzgarda sen değilsin
Evet hatırlıyorum belki seni
Belki hala gözlerine bakamıyorumdur
Ey gönül bahçemin çiçeği
Seviyorum seni
Bir yanmayı düşle ki
Hep özlüyorum seni
Bir gül idin
Gözlerim seni arıyor hala
Hiç umrum da değil peşimdekiler
İster devlet alsın assın beni
İsterse eşkıyalar ateşlere atsın
Hiç umrum da değil gülüm
Bu sürgün bu hasret en beteri
Seni beni anlatır elif
Belki de yalnızca seni
Bir ezgi bu biz sere serpe
Gökyüzün de uçan ruhum
Mutsuzluktan binlerce adım öte de
Gözlerin yokken sönüyor gece,
Ay bile eksik, yıldızlar sönük.
Bir adın kalmış şiire hece
Bir yerinde, hep kanar, hep kırık.
Dudaklarımda suskun bir hece,
Hangi mevsimi incittim ki ben
Böylesine hep yara aldım
Hangi gül incindi ki benden
Böylesine hep yara kaldım
Ceset ceset dolaştım sokakları
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!