Sinan Bayram Şiirleri - Şair Sinan Bayram

Mücadele kutsaldır tıp kı hayat gibi

Ama siz yine de

Öldürdügünüz birine hadi biraz mücadele et
Hayata dön seni yine öldüreyim diyemezsiniz

Bir ömür değil,
Zamana sığmayan bir yeminle başladı biz,
Ne bahar geçer üzerimizden,
Ne de sonbahar döker yaprağımızı.

Gözlerinde mühürlü sonsuzluk,

Yalnızım ben yeryüzünde, yalnızlığım kadar çoğalıyor.Yol alıyorum özleme, çorak geçmiş gençliğim.Bir soluk alıp yüzümü döndüm gökyüzüne, bulutları gördüm.Köpürmüş geliyor, içecek suyum yoktu.Yağmur yağacak diye sevindim.Kendi iç dünyamda dipsiz bir kuyu gibi derindim.Yalnızlığımın yaşı yok, ömrü uzun hemde çok.Elden gelmiyor birşey, kuş uçmuyor, kervan geçmiyor bu yerden.bilmem kim ne anlar benim bu halimden.Dağ başında köhne bir davet sığmıyor içime.Bir yerlere buyurmak, sığınmak yolumda yok biliyorum.Yolsuzum, yüreğimin kökünde bir koparılmışlık var.Dalıp gittiğim uzaklar var.Gözlerim içini dökmek istiyor.Kendi özümden yağsa yağmur, karışsam kendime, karışmasa bana.Özlemin iz düşümü, dönmesem salkım söğüte.Bu kış bahara ermeli.Yalnızlığım azıyor, damla damla birikmiş, derya olmuş, taşıyor.Kimsesizliğim felaketten hallice, üstüme yürümüyor, resmen koşuyor yalnızlık.Gökyüzünde yalnız bir bulut gibi süzülen bir ruhun içinde ben yerle birim.Yalnızlığın yağmuruna yakalanmış, yine de kurak, çorak.Müessir keşmekeşliğimle deli bir sevda yükü yüklenmişim sanki.Mutluluğum, huzurum uzakların özleminde.

Muhabbet candır, gönül işidir,
Sevgiyle başlayan bir gülüş gibidir.
Tatlı söz, güzel dilek ne güzeldir,
Kalpleri birleştirir, dargını bile güldürür.

Muhabbet etmeyi bil her zaman,

Sana çıkan yollar, ayağımın altındaki toprak değil,
Ruhumun eğildiği, o en mukaddes eğiliş.
Adını anmak; bir mabedin sessizliğine dahil,
Ve her bakışın, kalbimde yeni bir diriliş.

Göğsümde sakladığım o dokunulmaz hazine,

Bir çizgi eğri olsa rahatsız olurum,
Bir kelime fazla, bir nefes eksik —
Düzen ararım kaosta,
ama düzenin kendisi en büyük kaos.

Bir gülün yaprağında noksan bir renk,

Aşk mutlak değerdir,
işaretini sormaz.
Yakınlık da acı da
aynı büyüklükte
çarpar kalbe.

Bir sabahın ilk ışığıyla gülümser yüzüm,
Rüzgâr tenime dokunur, serin ve masum.
Gökte kuşlar dönerken özgürce,
Kalbimde hafif bir kıpırtı: mutluluk.

Bir çocuk gülüşü gibi temiz,

Mutluluk, gürültüyle gelen bir sevinç değil —
sessizliğin içinde fark edilen bir denge hâlidir.
Ne coşkunun doruğunda yaşar,
ne de yokluğun kıyısında…
O, iki an arasındaki ince çizgide durur.

Artık okunmuyor yazılar kitaplar
Sayfalar kararmış yara almış
Avuç içine yazılsa da satırlar
Göz kör olmuş kulak sağır kalmış

Artık acılar belalar okunuyor