Zaman, görünmez bir nehir gibi akıyor,
Bizse kıyısında oturan gölgeleriz.
Her an, elimizden kayan bir damla;
Ne tutabiliriz, ne bırakabiliriz.
Var olmak;
Soğuk hücre demir parmaklık kör pencere
Tutsaklık bile özgürlüğe anlam katmıyor artık
Kopmuş kıyamet sabır yine yetim dağılan biz
Maviyi tutan gökyüzünün rıhtımında bir nefes
Gözlerinde aşk vardı hep,
Kalbim sana düştü tek.
Bir gülüşün yetti bak,
İçime sevdan doldu.
Yollar sana varıyor,
Sessiz bir geceye dokundum usulca,
Adını fısıldadı yıldızlar bana.
Kalbimde bir gül açtı o anda,
Sensiz her an, eksik bir mısrada.
Gözlerin, en derin deniz mavi,
Bir akşam üstü suskunluğa gömüldüm,
Gökyüzü ağırdı, rüzgâr yorgundu.
Ama kalbim, senin adını anınca
Birden kuşlarla doldu.
Ey sevgili,
Gözlerin geceme doğar bir umut,
Yüreğim yanına hasretle kanat.
Adını andıkça titrer her bulut,
Sensizlik içime döner bir sanat.
Kalbimde yankılanır her bir sözün,
Gözlerinle başladı her bir mevsim,
Baharı ben orada ilk kez gördüm.
Bir bakışınla sustu tüm kelimem,
Sessizlik içinde sana döndüm.
Kalbim seninle ritmini buldu,
Gözlerimi kapatıyorum —
ışık sönmüyor,
sadece içeri çekiliyor evren.
Gerçeği görmek için
görmemeyi öğrenmek gerek.
Gökyüzü sustuğunda, bilgi fısıldar taştan,
Bir göz açılır gecenin kalbinde yavaşça.
Işıkla gölgenin arasında kalan insan,
Kendi karanlığında arar aydınlanma.
Dil susar, göz konuşur,
Ben istemem gücü —
Ben güç olmayı isterim.
Çünkü güç, ne zincirdir ne kılıç;
güç, varlığın kendini yeniden kurma kudretidir.
Dağlara bakarım,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!