Aşk, pozitif sanılır,
ışık gibi anlatılır hep.
Oysa negatifi bilmeden
değerini bulmaz hiçbir şey.
Seni sevmek,
Tüm kahramanların bir şarkısı var
Söylenen ezgiler yaşam sevincinde
Yenilgi yok doludizgin koşarken atlar
Canlanan rüzgar ovaları gezmekte
Bir ısrar var sevgi dolu mu bilmem
Bir nehir coşar içimde, adı aşk,
Çağlar durmadan, akar durmaksızın.
Gözlerinde bulur son durağını,
Sonsuzluğa uzanan bir yol başlar.
Her bakışın, bin şiire bedel,
Aşk…
Bir kelime değil, bir sükûttur;
Evrenin kalbinde duyulan ince bir nabız.
Ne göze sığar, ne dile,
Çünkü aşk — varlığın en yalın hâlidir.
Sürgün yedim gözlerinden bir gece,
Ne veda vardı, ne de bir kelime.
Sessizlik giyinmiş ayrılık gibi,
Sustun... ve ben düştüm kendi içime.
Yollara düştüm, bilmediğim sokaklar,
Sana vurgun yüreğim, bir kere değil, bin kere,
Her bakışın düşerken, içime kor, sessiz yere.
Sözlerinle yanarım, susuşunla dağ olurum,
Sen ne dersen de, ben hep sana var olurum.
Bir gülüşün yetiyor, tüm kışları unutmama,
Senin adın,
ruhumun en derin suyuna düşen
bir ışık halkasıdır—
yayılır, genişler, beni bana hatırlatır.
Aşk, belki de
Aşk bir denklemdir,
ama sonuç vermez.
Bilinmeyenler çoğaldıkça
kalp çözmeyi bırakır,
inanmayı seçer.
Aşk diye yazıldı geceye ismimiz,
Gökyüzü öğrendi sessizliğimizi.
Sen bakınca başlar şiirin kalbi,
Bir harf olur içimde nefesin izi.
Kelimeler yetersiz, susmak yeter,
Cümleler kurdum yıllarca,
Öznesi yoktu, hep susardı.
Bir şiirde saklı, bir seste gizli,
Adını anmadım —
Aşk, gizli öznemdi…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!