Bir sonbahar akşamıydı, rüzgâr susmuştu,
Ağaçlar dökerken sessizce hüznünü,
Adını fısıldadı yüreğim usulca,
Gelmeyecek birini bekler gibi ürkek,
Bir şarkının yarım kalan notasında.
Bir sessizlik çöker sensiz akşama,
Sanki zaman da seni arıyor.
Gözlerim takılır boş bir cama,
Her damla, içime seni çağırıyor.
Rüzgâr adını fısıldar durur,
Bir zaman gülüşünle açardı bahar,
Şimdi her mevsimde eksik bir yanım.
Adını andıkça yüreğim ağlar,
Söyle, hangi aşkla geçer bu zaman?
Gözlerin denizdi, ben kıyı oldum,
Bir bakışın düştü gönül teline,
Titredi içimde gizli bir rüya.
Adını yazdım her bir cümleme,
Aşkınla doldu gece ve dünya.
Gözlerinde bir deniz, sonsuz, derin,
Bir gün daha sensiz uyandı şehir,
Rüzgar, adını fısıldıyor yine.
Kaldırım taşlarında izlerin var
Ve ben, her adımda sana düşüyorum.
Gözlerin gelince aklıma,
Bir rüzgâr esti, adını getirdi,
Gönlümde saklı sevdanı bitirdi.
Ne zaman gözlerin düşse aklıma,
İçimde bahar baştan başa yürüdü.
Bir söz yetiyor, sesinden dökülen,
Bir kuş çırpınıyor göğsümde,
Adını fısıldıyor göğe doğru.
Her nefes, sana açılmış bir dua,
Her sessizlik, senden kalmış bir iz.
Ey sevgili,
Gözlerin, sabahın ilk ışığı gibi,
dokunur içimin karanlığına.
Bir bakışın —
bütün suskun mevsimleri yeşertir içimde.
Sesin, uzak bir denizin huzurudur;
Bugün takvim sana açılıyor,
adını kırmızıyla yazmışlar —
ben ise kalbimin kenarına
sessizce çiziyorum gülüşünü.
Ellerim boş değil aslında,
Sen geldin,
Ve dünya sustu bir an için.
Rüzgar bile yolunu kaybetti,
Yapraklar seni arar gibi titredi.
Gözlerin bir yıldız gibi düştü içime,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!