Şimşek Acar Şiirleri - Şair Şimşek Acar

Oyundu evcilik
az büyüdük aşk oldu
renkler pembe
ağaçlar çiçek
gökyüzü masmavi
rüzgarlar şarkı oldu

Kendimizi hapsettik kendi hücremize
bize ait olmayan anıların mahkumu
tüm ömrümüzü vakfettik bir rüyaya
aynaların görmediği yüzlerle
konuştuk dinledik seviştik
içinde hep sen vardın görünmez

hatırlamaya başladığın ilk kare hayattan
bir kadın annen
işte o senin sevgilin her şeyin
sonra kendini tanırsın
ve bir başka kadını
seversin

Ona dedim
tut elimden
benimle gel
beraber yazalım
hayatımızı ellerimizle
hikaye zaten

sabahın bir anlamı olmalı
sormamalı kendine
neden uyandım bu güne
paylaşacağı emek
uğraşacağı iş
gayretlerine bir amaç

çok uzaklar
önümde
dizilmiş koşuyor
renklerin tamamı
bir çiçekte
ellerimde

her gecenin beklediği
sabah
güneşli sıcak günleri
aşk
ayazlar a uyanmak da
var

sen kimsin diyorum
son baharmış o
geçti mi ardı kış
fırtınaları içinde
ağaçları soyan
ölüm kokusu kış.

Bakıp ta göremediklerim
içimdeki ateş
sen diyemedikleri m
biz diyemedikleri m
sorular neredeler
ah şimdi olsalardı

dün
birden önümden geçti
o kadın
beline sarılıp
ayaklarını yerden kesmek istedim
çevirip başını döndürmek