yine akşam
sen sokaklarda
ardında lambalar
ve gülümsüyorsun
karanlıkların ardından
rüzgar karşımdan esiyor
Yok olmuyorsa korkuların
çocukluğuna dön
kerpiç tuğlallı evlerin arasına
dar sokaklı mahallende ara
yaşadığın yokların sırrını
asırlık çam ağacına dayanmış
öyle bir yerdeyimki şimdi
sırtımı dönüyorum istanbula
ayaklarım bodrumda
bodruma sırtımı dayadımmı
gözlerim istanbulda
sagımda solumda ise
geleceksen gel
güneş batmak için
ufukta yoruldu
seni beklemekten
kapıdaki zaman
çok inatçı dinlemiyor
bir gençlik rüyasıydı
hayallerimde geçen parça parça
bir öğretmen edasıyla
mevsimleri anlatan
ilkbahar yaz sonbahar
orda dur hocam kışa çok var
Güneşi tutmak istiyorum
bir çocuğun elleriyle
yarını bekliyorum
o masum gözleriyle
adını umut koyduk
hasretin ısız yollarında
giderken değil
yani dönmemek üzere
kıymet takdir etme
varken yanındayken
yani nefes alırken
bir güzel söz ile
kendi kurduğumuz
bir gönül damında
yaşadıkça eksiliyoruz
büyürken yaşlar
küçülüyor ömürler
her gönülde bir yara
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!