Örttüm üstünü zamanın
bazen gecenin
kimi günlerde yüreğimin
şarkılara verdim dümeni
bazen aşka bazen hüzne
kırdı dümeni fırtınalara
anlatmak istediklerim var
içimde sakladığım
kanayan yaralar var
yarım kalmış sevdalar
umutsuz aşklar
boşa akıp giden ömür
düşlerim yok biliyor musun
dün sen vardın yarın yok
yollarım bir çember oldu
dönüp dolaşıyorum o yok
uykularım bir ölüm sessizliği
rüyalarım yok mehtap yok
Oyundu evcilik
az büyüdük aşk oldu
renkler pembe
ağaçlar çiçek
gökyüzü masmavi
rüzgarlar şarkı oldu
Kendimizi hapsettik kendi hücremize
bize ait olmayan anıların mahkumu
tüm ömrümüzü vakfettik bir rüyaya
aynaların görmediği yüzlerle
konuştuk dinledik seviştik
içinde hep sen vardın görünmez
hatırlamaya başladığın ilk kare hayattan
bir kadın annen
işte o senin sevgilin her şeyin
sonra kendini tanırsın
ve bir başka kadını
seversin
sevmek mi dedin
deli gibi mi
bir kadını
elbette yıllara rağmen
ne bir kere öptüm
nede sarılıp yattım
Özlüyor insan
başlarda anasını babasını
okuyor asker oluyor
yüreğinde ana hasreti
onlar biri bir terk ederken
yüreklere düşüyor aşk ateşi
Özlüyorum
İlk gözlerimi açtığım mahallemi
Misket oynadığım
Cengiz i,Necip i,Hüseyin i
Mavi balkonlu evdeki kızı
Özlüyorum
Özgürlük
nefes almaktır izin almadan
güneşi beklemek kimse uyanmadan
mehtaba şiir yazmakta
özgürlüğe dahil bir bilsen
bilsen ne kadar özgür olduğunu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!