Sonra
Sesime de ev kurdu hüzün
Sesime ses vermediğinde.
Dilimin altı
Hazal yığını
Adını çıkaramadığımdan
Kalbime hece hece dokuduğum seni
Ah, ilmek ilmek sökmeye çalışıyorum
Kalbinin direnişine yoruluyorum
Sevdaya kök saldığını fark ediyorum
Aşktır hayatımızın en güzel deseni
Bu çiçek nereye gitmek istiyor?
Yoluna kim çekti bu perdeyi?
Ellerim bir suçlu gibi.
İnsan uçup gidemez ya bazen candan
O da çıkıp gidemiyor camdan.
Kol kırılınca yen içinde kalmasın
Kıranlar bir de korumaya alınmasın
Narsist kişi iyileşir sanılmasın
Ak da kara da çıksın artık ortaya
Geçimsizlere katiyen katlanmayın
Sen ağlasan
Yüreğime hüzün yağar
Sırılsıklam üzülürüm
Sen gülsen
Yüzümde güneşin çocukları büyür
Kimse söylememiş sana
Ne çok şiir ettiğini
Paha biçilemez cümleler duymamış kalbin
Ucuz sevmelere incinmişsin
Başucuna hep kuşlar konsun
Tüyleri baş yastığın olsun
Cıvıltıları ninnin olsun
Toprağın süt çocuğu adam
Yağmurlar toprağına çoşsun
Bir müzik eşliğinde
Acımı da ağrımı da alıp
Bu dünyadan çıkıp gittiğimi
Ancak bir şiir anlatabilir.
O esnada
Hiçbir şey yapmayıp ''sadece şiir yazsam'' dedim. ''Zaten öyle yapıyorsun'' dedi.
Bu durum sadece bir aylığına öyle oldu, çünkü sağ ayak serçe parmağım kırıldı küçük bir çarpma sonucu.
Ayağım diz kapağına kadar alçıya alındı.
Basmak yasak. Mecburi durumda topuğuma basarak yürüdüm.
Şiir için kocaman bir zaman çıktı bana.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!