Ahşap bir konağın üst katında,
Zaman, tül perdelere siner.
Cumbalı pencerenin önünde,
Bir ömür, bir ömrü bekler.
Merdivenlerde eski bir şarkı,
Her basamakta mahcup bir anı.
Sedef kakmalı ceviz sandıkta,
Sararmış mektupların saklı zamanı.
Bir mendil, ucunda solgun menekşe,
İpekle bağlanmış bir tutam saç.
Son mektubun iki satırı okunur,
Gerisi gözyaşına muhtaç.
Avluda asma, bakır ibrikte su,
Çeyiz bohçasında yarım bir düş.
Bir genç kızın işlediği güllerde,
Henüz yaşanmamış bir gülüş.
Ne düğün kurulmuş taş avluda,
Ne duvak savrulmuş sabah yelinde.
Yalnız bir yüzük, mahzun bir umut,
Yıllarca beklemiş sandığın dibinde.
Güzler geçer, konak sessizleşir,
Eski bir gölge düşer pervaza.
Sandıktan bir mektup süzülür,
Mürekkebi hasret, hitabı vefa.
Kaç bahar solar, kaç ömür geçer,
Bir sır saklı kalır ipeklerde.
Sandığın kapağı kapanır bir gün,
O aşkın çeyizi kalır yüreklerde.
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 15:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!