Salonun duvarında dik duran bir ağaç: raf,
Dallarında şairler, kökünde ben, bir araf.
Nazım'ın hücresi dar, ama cildinde koca bir vatan var,
Parmaklıktan bir kuş sızar, kitabın içi bahar.
Orhan Veli gözü kapalı İstanbul'u dinler bir martıyla,
Sayfası balık kokar, iskele sallanır bir çay bardağıyla.
Cemal Süreya raflarda bir kırmızı,
Oda ortasında, sevda dediğin, uzun bir sızı.
Edip Cansever bir masa, üç tabak, bir bardak,
Nesneler konuşur, sessizlik biraz kalabalık, biraz uzak.
Zarifoğlu bir çocuk, elinde fener, önde uzun bir yol,
Her sayfa bir menzil, her menzilde açık bir kol.
Behçet Necatigil lambayı yakar, odanın sessizliğini ölçer,
Her mobilya bir mısra, her mısra evin içinden geçer.
Ben kökü, kitaplık gövdesi, şairler dal dal,
Salon dediğin ağacın içinde yaşamak bir hâl.
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 15:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!