Ekimin'in Son Nefesi Şiiri - Ruhumun Ren ...

Ekim, biraz daha kal,
Toplama sarı yapraklarını eşikten.
Bir takvim yaprağına sığmaz ki insanın ömrü,
Hele iki yokluk geçiyorsa yüreğinden.

Saatler ağır aksak yürüsün bu akşam,
Akrep de yelkovan da unutsun yolunu.
Ben bir ayın sonuna değil,
İki hasretin başlangıcına bakıyorum.

Kasım…
Adını anınca üşüyor içimdeki mevsim.
Bir yanım annemin sesine yetim,
Bir yanım bir milletin dinmeyen özlemi.
Biri ömrümün ilk vatanıydı,
Diğeri vatanımın ölümsüz yüreği.

Ne tuhaf kelime şu sonbahar,
Sonu bahar, özü hazan…
Ekim avuçlarımda son bir sıcaklık,
Kasım, iki ayrı yokluğun
Aynı yürekte açtığı yara.

Annemin elleri düşer aklıma,
Bir de mavi gözlerinde memleket taşıyan adam.
Biri bana dünyayı sevdiren,
Diğeri bu dünyada başımı dik tutan.

Ekim, gitme henüz…
Bırak, zaman biraz daha oyalansın eşiğinde.
Çünkü Kasım her yıl yeniden gelir,
İki büyük yokluğu alır karşısına,
Ve ben her defasında anlarım:
Bazı ölümler bir kez yaşanır,
Bazı ayrılıklar her Kasım yeniden.