Pierre Loti Şiiri - Ruhumun Renkleri

Haliç’in gümüş hırkası henüz sırtındayken,
Pierre Loti’de zaman durur, nefes bekler.
Süleymaniye’nin silueti dumanlı bir rüya,
Eski İstanbul uyanır, mahmur ve tenha.
Ahşap masada soğuyan bir fincan acı kahve,
Eyyüp Sultan’dan yükselen o huzurlu seste,
Bir Fransız denizcinin hülyalı gözleri var;
Sanki hâlâ tepeden sevdiğini arar.
Güneş, altın bir sikke gibi düşerken suya,
Kıvrılan yollar çıkarır seni bu sonsuz uykuya.
Biraz hüzün, biraz sükût, bolca hatıra;
Sabah burada başlar, dökülür mısralara.