Salonun duvarında dik duran bir ağaç: raf,
Dallarında şairler, kökünde ben, bir araf.
Nazım'ın hücresi dar, ama cildinde koca bir vatan var,
Parmaklıktan bir kuş sızar, kitabın içi bahar.
Orhan Veli gözü kapalı İstanbul'u dinler bir martıyla,
Seni her özlediğimde sevgilim,
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.
Devamını Oku
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.


Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta