Birer birer gittiler,
Hep sessiz kalanlar.
Bir ben kaldım yalnız başıma.
Gidenlerin acısı vurdu bana,
Sessizlik oldu, sessizlik oldu.
Sevdim ama sevilmedim,
Benim de hayallerim vardı.
Sebep hep sorunluydu,
Benim de hayallerim vardı.
Bir mana, bir kısa boyluydu,
Seninle tattığım o mutluluğu
Hangimiz daha çok seviyor?
Seven sensin belki.
Ama seni en çok seven
Benim.
Bir zamanlar sevdik,
Hayaller kurardık beraber,
Kaç bahar geçti
O gündüzlerin üzerinden.
Her şey aşkımız içindi,
Anlayamadım, yıllar geçse de içimde kök salan sevilme arzusunu.
Belki de anlayamayacağım bundan sonraki bütün zamanlarda.
Her hatırlayışımda kalbimde ince bir sancı belirir,
Seni hissedince durur zaman, kalır bir köşede, sessizce.
Hüzünle dolar gözlerim, bakışlarım ve ben,
Belki benim yazmamı bekliyordun,
Belki de ben öyle zannediyordum.
Sessizlik içinde kaybolurken,
Sözler susar, kalp hep seni arıyordu.
Ama zamanı geldiğinde anladım ki,
Her şehrin sis bürünmüş sokakları,
Sensizliğin dumanı dolmuş içime.
Adını fısıldar her esen rüzgâr,
Unutamam seni ne kadar denesem de.
Küllenmiş yaralar,
Gün şimdi soldu,
Mavi eteklerini geride bırakıp çekildi gökyüzü.
Şehrin damarları, mil tutmuş nehirleriyle ikiye ayırdı bizi.
Sen, başka yolların sessizliğinde kaldın,
Ben ise hâlâ sana bakmakta,
Gözlerim geçmişin kıyısına mıhlanmış gibi.
Kaybolmak istiyorum,
Sigaramın dumanında.
Öldüresiye vurmak kafamı duvarlara,
Haykırıp ismini, sevdalım, dağlara.
Dudağımda son sigara.
Başka ellerin yanında çalışsan da ben görmeden,
Yine de duyarım neler çektiğini.
Zorluklarla başa çıkmanın acısını bilirim,
Sessizce büyüyen o sabrı, içimin derinliklerinde taşırım.
Kendini suçladığın geceleri bilirim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!