Parantez Şiiri - Özge Özgen

Şimdi buraya bir boşluk açıyorum
Sen de parantez açarsın akşama

Yoğurdu da üfleyerek yersin
bilirim

Senin kıvırıp düz yazıyı
bulaştırma yeteneğin var
birçok mevzuya

Halbuki her tahta ayaklı atlı karıncadan güvercinler çıkmıyor
ışığa

Gitmek istiyorsan
Sorun değil
Kırmızı ışıkta da geçebilirsin

(Dersem de inanma)

Karılma ihtimalimden bahsetmek
istemezdim belki ama

Ben yeşile duran incir çekirdeği değilim ki
Habire üstünde zıplayıp
bakire kalayım

Ben hep yağmurun turuncuya çalan
tarafında duruyorum

Bir yumruk atıyorsun
Tökezliyorum

Birazdan da
Bütün farlar üstüme fırlayacak

Biliyorsun, her canım istediğinde sırtımı
dönüp gidemem
Öyle bir kalıcılığım var şiirde

Kalbim göğsümün üç karış altında ezilirken
Elini hamura bulaştırıp
naylon poşetlerle okyanus yaratma

Ne de olsa sivri topuklu parmaklarım var
Taşlara takılıp düşebilirim

Sense her hâlükârda iç çamaşırlarıya dolaşan kadınların "v" haline kafiyeler yazarken

Asfaltta
Çamura bulaşan arabalara
Özgürlük adını verdim

Şimdi git
kırmızı bir vosvosla seviş
Benim adım da Müjgan değil zaten
Yalan söyledim

Özge Özgen