Pasaklı Kontes Şiiri - Özge Özgen

kim kaldıracak içimdeki yarayı şimdi
ve bu kör noktadan
uğurlarken kuşları soyağacına doğru
gökyüzü hangimiz için ağlayacak

ve biliyorum
yer sarsılırken de
gözetleyecekler en mahremimizi
ve en öne dökülecek kasıklarımız sevişirken

sürekli inceldiğimiz bir omurga var
kuytuda öyle irinli bir coğrafya
öyle geniş
öyle müthiş
öyle kızıl bir orospu

yasaklı sigaradan çoğaldık tanrım
yasaklı likörlere bulaştı tenimiz
gölgemden sonra
geceden güne kalan en büyük
cümlem bu olsa gerek
göğüs uçlarımda bir yarasa daha

durmadan zincire vuruyorlar şiiri
ucuz lokaller
ucuz otellere saplantılı

klorlu su içiyoruz tanrım
sütyensiz çiçekler ayaküstü
üstelik daha iyisini çizmem için
genzime kurtlar dadandı

al beni, baştan yarat tanrım
pasaklı konteslerden
kurtulmam lazım.