Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Sosyal ve duygusal ağınızda olmayan birini
Sırf yalnızlığın dayanılmaz ağırlığı yüzünden 'üstelemeyin'
Karalayın üstünü gitsin
Yoksa ilk fırsatta o sizin üzerinize basacaktır

Özlem SABA

Bir gün
Neye dokunduysam, parçalandı
Bulutlar dağıldı kirpiklerimde
Bahar eridi ellerimde

Fakat

Duydum ki beni sorarmışsın
Üşüyorum, hava soğuk şu sıralar

Katlime salık vermişler bir de üstelik
Suçumu bile yüzüme haykırmadılar

Nefes alırken içime dolan havaya teşekkür ediyorum...
İçtiğim suya...

Yoldan geçerken başını okşatan kediye.
Kendini sevdirmek için binlerce sevimlilik yapan köpeğe...

İnsan kendine bile itiraf edemediği şeylerle yüzleşmek zorunda kalır bazen
İşte öyle zamanlarda onları görmezden gelme
Belki değiştiremezsin ama onlardan korkup kaçma

Fark et
Ve bu fark ettiğin şeylerle sakın ola savaşma

Yine bir sabah oldu
Fakat içimdeki ışıklar henüz yanmadı

Karanlığıma uyandım yine
Sessizliğime, soğukluğuma

Birden irkildim!
baktım, her yer normal görünüyor.

Her şey olması gereken yerde ve
gün yine aynı gün.

UYGUN GÖRDÜĞÜN GİBİ

Bugün ayrılığı imzaladım
Bir kağıda değil
Yüreğimin ucu yanmış sayfalarına

Tek Gerçeklik Sevgidir
Diğerleri Onun Yansıması Sadece

Her şeyim sizin olabilir
Malım mülküm
Olanım, olacağım

Ben aşka uykudayken yakalandım.
Etrafımı saran ateş beni uykudayken içine aldı.
Tam düşüyorum derken tutunu verdim kollarından..

Etrafıma ördüğüm duvar yalnızlığımın inleyen sesiyle yıkılıverdi ansızın.
Ve kendime söylediğim yalanlar...