Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Hiçbir şeye yetişemez insan
Ve hiç bir şeye geç kalamazdı oysa…
Künyesi çoktan bellidir bu yolculuğun,
Mahzunluğum sen de beni bağışla..
Boynumu büküp duruyorsam öyle,
Bu istediğimden değil,

Korkma Tanrım
Dönünce bir gün
Karışınca ruhuna

Senin bana yaptıklarını yapmayacağım
Ben kötü bir Tanrı olmayacağım sana

İnsanlar korkuyorlar...
Çok korkuyorlar…

İnsanlar ‘ondan’ çok korkuyorlar…
Uzun uzun korkuyorlar...

yeni yılımı kutlamaya gelmişti.
oysa her gün birbirinin devamıydı.
koca bir yalandı.
yeni gün,
yeni ay,
yeni yıl...

Evet zaman geçiyordu
Sadece geçmiyordu
Geçerken vuruyordu çanlar

Sonu mezarlıklara varan
Sinsi bir yolculuktu

birleşmişti an'lar.
akrebi koynuna almıştı.
yelkovan.

esrik rüzgarlar dolaşıyordu başında
işte o buluşma,

Göremez yıldızları erken uyuyanlar
Ve dokunmaz teni güneşe geç kalanların

Duymaz rüzgârın şarkılarını
Sağır olanlar

İnsan mı yolda gider.
Yol mu insandan geçer.
Yoldur sanırım aslolan,
Yolcu her zaman gider...

Bir kendini eksik etme kendinden
Sana sen lazım ey deli
Sen

Verimi olmayan tarlanın
Nesine gül diksinler

Önce birebir başlar
Sonra Bir’e dönüşür
Daha sonra bölünür her şey ikiye
Yatakta yastık
Ocakta kahve
Kimi az şekerli