Sen; kendi zamanında bile
Kaybolmuş, hüzünlü bir Aşk şarkısı
Hep kendini arayan
Zor yolculukların, düşler kırığı
Hayat işte, en çok seni anlamasını beklediğin insanlara karşı tepkisiz kalmayı öğrendiğinde farklı bir boyut kazanıyormuş
Öyle bir susuyormuş ki insan, söylenecek sözlerin tükenmesinden değil, derin bir içsel kabullenişin getirdiği bir sessizlikmiş bu
Hiçbir şeyin anlaşılamayacağını, size yaşattıkları bir çok duygunun sözcüklerle açıklanamayacağını fark ettiğiniz an bitiyormuş kendinizi açıklama çabanız da
Biz henüz o kadar büyümedik Saba
Dünyayı içimize alacak kadar
Uzamadı kollarımız
Ay'ı sürükleyecek kadar
Biz henüz o kadar büyümedik Saba
İçirdin önce ab-ı hayattan
Bir tas su
Sonrası suz-i dil'i
İnandım sana
Beni sevmeye gücü yetecek kimse yok bu hayatta
Acıyı ellerinde tutan insanlar gördüm
Bileklerinde künye
Kulaklarında küpe
Boyunlarında kolye
Yarısı ben de kaldı
Ne bıraktıysan geride
Fakat unutmaya mümkün kılmadı zaman
Bu tekne çok su aldı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!