Bir ağacın düşmekte olan son yaprağı gibiydi,
Titriyordu.
Gerçekle yüzleşmek zordu.
Onca zaman kendini ağacın gövdesi sanmış ve yanılmıştı...
Oysa ki o;
Kalbimi taşlıyorlar anne
Küçücük bir kuşa
Topla, tüfekle ateş ediyorlar
İnsanlar kuşlardan ne istiyorlar anne
Aslında her kuş sessiz uçardı havada..
Bilmezlerdi kanatlarına kaç umut asıldığını.
Her kuş, bastırılmış isyanların çığlığıydı oysa.
Kanatlarında onca ağırlık,
Ağaç olmayı sevmedim hiç
Bağlanmayı toprağa, suya
Deniz olmayı da sevmedim hiç
Vurmayı hep aynı bilindik kıyılara
içimde büyürken çığlıklarım,
susuyorum dilsiz bir büyücü gibi,
en çok da mecburiyetler yakıyor canımı,
sırtımda sürekli taşıdığım yüklerin kamburluğu.
ve ben ısrarla dik tutmaya çalışıyorum bedenimi,
bazen de çığ olup üzerime doğru yuvarlanıyor anılar.
Dokunmuyorum saçlarımın kır bahçelerine bu aralar
Sanki her biri derdiğim çiçek
Şu başımda zamansız açan güller var ya
Sanki hepsi girdiğim yürek
Sana kırıldım demek
'Seni seviyorum aslında da'
Demenin en kestirme yoludur
Sevmeyen kırılmaz
Mazeretsiz gider
Aşk’ın kırmızıyı seçmesi tesadüf değildir
Çünkü Aşk şaraptır
Yavaş yavaş değil
Bir anda öldürür
Özlem SABA
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!