Dinozorların ayak altlarında açan bir çiçektim
Elbette çiğnenecektim
Özlem SABA
Unutmayın ki
Kimse, kimse için hayatını feda etmeye gelmedi bu Dünyaya
Ne Anne, Baba çocuklarına
Ne de çocuklar, Anne ve Babalarına
Ama her ikisi de, birlikte büyümeyi
Beni sevmiyordu
Gitmemi bekliyordu
Farkına vardığımda
Vakit geçmiş, tren kaçmıştı
Dedim
Bana domino taşlarının hikayesini anlat
Dedi, asıl devrilen bizleriz
Onlar değil
Dedi
Bazı yerlerden hiç kopamıyor insan
Göğe çekilmek isteyen semazenler gibi döne döne vuruyor aynı kıyılara
Dünya boğulmuş, umudu avcısına takılmıştır çünkü
Tek gerçeklik olan zaman yitip gitmiş
Yıllanmış bir cennet şarabıydı sanki aşk
İçenin başı döndü
İçemeyenin nevri
Bu ilahi kaideyle
Mevsim döndü
İki yakası bir araya zinhar gelmiyordu Dünyanın
Kavuşamadık
Özlem SABA
Çok öncelerden tanıyorum sanki sizi
Eski bir çarşıdan
Henüz işportaya düşmemiş
Fakat sırasını bekleyen
Bir bir yanıp sönerken şehrin ışıkları
Ay suskun
Yıldızlar uykusunda
Biz seninle baş başayız
Düşler rıhtımında




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!