Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Bir Kelebek gibi
Hafızasız yaşıyorum kaç zamandır
Kozamı unutmak için

Kozam ki
Üzerime giydiğim

O katı yüreğinle
Kelebek kanatlarına dokunma
Dokunursan, ölür
Uçamaz bir daha

Onda izi

Kendilerine aşk, sevgi, sadakat ve gönül bağı ile bağlı insanları çantada Keklik görenler

Hiç acımadan hırpalayan, aşağılayan ve hakir görenler
Haberleri olmasa da, bu hayatta uzun vadede en çok üzülenler onlar oluyor

Çünkü; adı üstünde Keklik bu, kanatları var

Kendi içine genişleyen bir Evren gibiyim bu aralar

Ne zaman patlarım bilinmez

Konuştuğu
Düşündüğü

O ılık
O şehvetli iklimini yaşatacak bir coğrafya bulamayan her bahar
Kendi içinde titrer

Özlem SABA

Şöyle yan gelip koymadan başını
İkiz bir yastığa

Yaslamadan yüreğini
Başka bir yüreğe

Onca kurda kuşa verdin.
Dağa, taşa, toprağa.
Gece kendi kendine oldu,
Gündüz kendi kendine…
Melek kendi kendine oldu,

Bazı insanların ilişkileri ve bazı insanlarla ilişkiler neden hep kısa sürer, yürümez diye düşünüp durmuşumdur kendi kendime.

Ve buldum galiba sonunda.

Çünkü bazı insanların kendilerine tahammülü yoktur,
Dolayısıyla, insana tahammülü yoktur.

Ruhuma yabancı gölgeler gelip geçerken önümden
Takipsizliğin en masumunu yaşıyorum

Kaygan zeminlerde buluyor kendini keskin arzularım

Bir gece kuşu daha uçuruyorum kalbimden

O da yoruldu dönmekten
Kırıldı gramofonun iğnesi
Şarkısı bitti hayatının

Bitince müziği içinde
Gülüşünü askıya astı kadın