Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Ve bir gün düşündü Bilge kişi

Bazı yollar gözler tamamen kapalı yürünürdü
Açık gözlü olmaya çalışmak, büyüyü bitirirdi

Bazen insanlar sevilmediği için değil, hiç umut olmadığı için de değil, Beklentiler karşılanmadığı ve hiçbir zaman karşılanmayacağı için hiç değil, Cesur olamadıkları için terkedilirdi

İnsan bu
Ne yapsa
Ne yana dönse, Aşkı görüyor her yerde
Sevmesini bilirse

İster puslu havada

Öyle yorgunduk ki
Düşlerin, uçurum ağzında bekler olduk mezarcıları
Kazsa da birileri, yatsak uyusak diye

Isınacak soba
Paylaşılacak katık vardı da

Beni soracak olursan eğer
Ben oradayım

Yokluğunda buz tutmuş bir şairin kırılışında
Üşümüş şiirlerin donuşundayım

Hep eksik olanları tercih ediyordu, eksik olanlar
Çünkü Tam'ı kaldıramıyordu cılız ruhları

Özlem SABA

Eksiğim biraz

Virgülü didaktiği kafiyesi

Fakat şiir gibi yazılmasam da ben
Sen şiir gibi oku beni

Bildiğim bir yer var
Bilmediğiniz bir yer

Orada her şeye rağmenler var
Ve her şeye rağmen özlenenler
Sevilen, beklenenler

Dokununca ellerim avuçlarına
Hissetim kalbini avuçlarımda

Üşümüştü ellerin de tıpkı onun gibi
Değmemişti kimsenin sıcağı parmaklarına
İşte o anda

Bir veda astım duvarıma
Her bakışta
Bir darağacı daha kurulsun diye gözlerimde

Ölümler bir kez daha getirebilir mi ki kendimi bana
Yine bir güneş doğar mı sabahlarıma

Bezen doğru yerde zehir, ilaçtır
Yanlış yerde ilaç, zehirdir

Sadece neyi, ne zaman ve hangi durumda yapacağınızı bilin, yeter

Özlem SABA