Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Belki de insanın kendini yaratması için kendini yok etmesi gerekir.
Bir başka varlığın içinde erimesi.
Egonun gazıyla şişirilmiş bir insanın bir gün patlamaması olası değildir.
Hayatımız dediğimiz her şey belki de sadece sanrılardan oluşan bir hayalden ibarettir.
Belki de gizli hazine sessizce, derinlerde bunu beklemektir.
Kim bilir, yok gibi görünen var olmak yerine, var gibi görünen yok oluşa sevdalı bir bekleyiştedir.

Bir yanın Güneş'i tutarken
Sarı, sıcak

Bir yanın Ay'da sevgilim

Bir yanın alev alev yanarken

Öğretiyor İnsana hayat
Çabuk güvenmemeyi
Korumayı kalbi
Korumayı masumiyeti

Kendini vazgeçilmez sananlardan vaz geçmeyi

'Kadından' anlamak için
Eril değil
'İnsan' olmak gerekir

Zira bir tek köpeklerin
'Kadın' değil

Mezara varmayan ceset!
Dünyaya sığmayan melek

Sizler de capcanlı insanlardınız bir zamanlar
Belki bizden/benden daha fazla
Daha insan

... harcında Aşk olmayan bir yapı
Evim diye sahiplenenlerin başına yıkılacaktır bir gün mutlaka

Özlem SABA

Toprağa basınca hissediyorum
Yapraklarına dokununca, bir ağacın
Suya değince ayaklarım
Duyunca sıcaklığını kemiklerime kadar güneşin
Görünce bir kuşun kanat çırpışını

Tek bir şeyi kaybettim hayatımda
Ve onunla birlikte ne çok şeyi

Bunun karşılığında tek bir şey kazandım tabii ki
Kendimi
Yani seni

Başka Bir Evren
Başka Bir Galaksi

Ben İnsanlık öğrettiğimi sanırken
Ey bana İnsanlık öğreten

Evvelden önce
Ve evvelden sonra

Fırat'ın uçurum kıyılarına
Bir meteor gibi
Düştü Ay ışığının Akrebi