Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Hep bir suçlu gibi sevdim seni...
En zoru da geleni olmayan bekleyişlerdi.
Kalanı olmayan bölünmeler.
Ne artı, ne eksi.
Elde var, koca bir hiç.

Ah Tanrım

Sevdim sanmıştım önceleri
Bağışla

İçimde bir yerlerde

Bir gece
Ucu karanlık
Sisli bir geceyi giyindim üzerime

Yandım
Kavruldum da

Başımı eğmem gerektiği gün anladım kaldırımların insana ayna olduğunu.
Oysa biz insanı insana ayna olur diye bilirdik..
Yanıldık..

gün battı,
ay çekildi bulutların ardına,
yıldızlar ise henüz doğmadı.

bir kızıl hüzün kesti ufuklarımı.
çekilirken kalabalıklar kendi içine,

sevgili de bıktı sevilmekten,
sil üstümü, gitsin dedi.

kâğıt da bıktı yazılmaktan,
yırt beni, gitsin dedi.

Ben ki
Aslında yalnızlıktan nefret ederim
Ancak
Kaliteli yalnızlığımı bozan kalitesiz kalabalıklardan
Daha çok nefret ederim

Düşlerle gerçeklik arasında ince bir çizgideyim.
Önüme baksam bilinmezlik,
Arkamı dönsem karanlık.
Hangisi hangisinden daha yorucu.
Yollarıma döşenmiş sivri taşlar;
Üzerine her basışımda acıtan ayaklarımı.

eyy insanlık,
boşuna kıvırmayın
sizler de suçlusunuz!

hey sen!
güçlü kardeş.

Sil baştan yaşıyordu sanki hayatını
Bir önceki ölümünden sonra
İlk defa bir oluyordu
Parmak uçları dokunduğuyla

Fena kapılmıştı sek adamın sarhoşluğuna