Biz henüz o kadar büyümedik Saba
Dünyayı içimize alacak kadar
Uzamadı kollarımız
Ay'ı sürükleyecek kadar
Biz henüz o kadar büyümedik Saba
İçirdin önce ab-ı hayattan
Bir tas su
Sonrası suz-i dil'i
İnandım sana
Beni sevmeye gücü yetecek kimse yok bu hayatta
Acıyı ellerinde tutan insanlar gördüm
Bileklerinde künye
Kulaklarında küpe
Boyunlarında kolye
Yarısı ben de kaldı
Ne bıraktıysan geride
Fakat unutmaya mümkün kılmadı zaman
Bu tekne çok su aldı
Sonbaharın ilk ayak sesleri duyulduğunda
Sararmaya başlayan otlar gibi
Hasat zamanı gibiydi ömrüm yokluğunda
Sonra seni buldum
Yağmur sonrası aydınlığına dönüştün karanlığımda
Sen de seviyorum demiştin
Ellerimi ellerinde biraz ısıtsaydın da
Öyle çekseydin Crisan
Hem bak
Aylardan Kasım
...
usulsüz aldanışların,
usulüne uygun terk edişlerindeyim…
ondan sonra,
hiç sonramın olmadığını anladım.
Bırakın hiç kimse gül dökmesin yolunuza
Hayatın kendisi gül döksün yollarınıza
Günaydın Hayat
Günaydın Kâinat denilen büyük bir Ailenin yaşamayı
Mutlu olmayı hak eden her bir ferdi
Günaydınım benim
Gülüşünde bin Yılkı
Bakışında bin Kurt
Kokusunda cennet saklı sevdiğim
Düşeli beri Aşk'ının ellerine
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!