Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Satınca her şeyi
Harcanmadık malzeme kalmayınca
En son ben kaldım ellerinde

Sivri
Kristal bir soğukluğa dönüştü her sözün

Yağmur yağmış
Hava yine siyaha çalan gri
Kim bilir kaç âşık ağlattı bu şehir
Kaç Aşk eskitti

Yıllarca arayıp durduğum

dünya da hastalandı sanırım,
yoksa içinde bu kadar parazit barındırmazdı.

Zorda mısın
Yoksa zarda mı

Söyle bana
Ey aziz deniz

sürgün müdür her zaman gitmeler?
insan hiç bulunduğu yerde kaskatı kesilemez mi?

bedeni oracıkta yok olup,
ruhu uzak diyarlara göç edemez mi?

Sen; kendi zamanında bile
Kaybolmuş, hüzünlü bir Aşk şarkısı

Hep kendini arayan
Zor yolculukların, düşler kırığı

Kaç hayat çıkar hayatımdan
Ama hiçbiri benim değil

Özlem SABA

Hayat işte, en çok seni anlamasını beklediğin insanlara karşı tepkisiz kalmayı öğrendiğinde farklı bir boyut kazanıyormuş

Öyle bir susuyormuş ki insan, söylenecek sözlerin tükenmesinden değil, derin bir içsel kabullenişin getirdiği bir sessizlikmiş bu

Hiçbir şeyin anlaşılamayacağını, size yaşattıkları bir çok duygunun sözcüklerle açıklanamayacağını fark ettiğiniz an bitiyormuş kendinizi açıklama çabanız da

Farkında değil fırtınaların
Dışarda hazan mevsimi var
Titriyor

Onu arıyor

hani diyordun ya;
yalan söyledim sana.
söyle!
ben hazırım,
her yalanına inanmaya...