Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Acımıyor artık
Kalp kırıldıkça
Ten aynı yerden defalarca vuruldukça
Yara, tekrar tekrar kaynayıp nasır bağladıkça
Acımıyor artık

Bitti demeye bile aciz
Mecalsiz kalır bazı Aşklar kendi içinde

Çünkü can çekişir ama
Bir türlü söylenemez Aşk öldü diye

Aşk bizden yıldızlar kadar uzakta
Biz seninle Aşık olmamalıyız, sevgilim
Çünkü Aşk bize, Aşk kadar uzakta

Dağlarda kar bize uzakta
Yağmurda su bize uzakta

Sırtında taşınmaz ki yıllar
Yürektedir ağırlık

Ayağa takılır zincir de
Tutmaz ki zihin bağcık

Bir bebek ilk, Agu demez boşuna
Bu demektir ki
Al beni kucağına, sar, sarmala

Fakat kimse bilmez bu dili
Yüreği bebek kalanlardan başka

Yüreği gazele dönmüş bir gülün
Harcı da değildi Aşk

Silesini yiyince bülbül, gülün
Kökünün türabına düştü

ait olmadığım bir şehirde,
ait olmadığım bir yolda,
ait olmadığım bir evde,
ve,
ait olmadığım bir masada oturuyorum.

Aklım başımda değil ki benim.
Kalbimde!
Her insanın başka başka yerlerinde olabileceği gibi...

İlk sözü akıl
Son sözü ten söyler

Aşk denilen şey, sizin sandığınızdan çok başka bir şey

Yaşamayan bilmez

Ne çok şaşırdığıma ben bile şaşırıyorum bazen
Kötü insan tarifim her gün değişiyor
İyi insan olmak için alanlarımız gün geçtikçe azalıyor
Tahammül seviyemiz çok sınırlı

Öylece oturup kalkmak istiyorum bazen