Bazı uzaklara bakmak, kendinle yüzleşmektir
Düşünür düşünür durursun
Boş verli cümleler yakışmaz ağzına
Her şeyde bir anlam ararsın kadın aklınla
Bulamazsın
Ah ne çok ben lazım bana
Bize
Ben bazen benden bu kadar deyip, dükkânı kapatıp, bedenimi, ruhumu nadasa almak istiyorum.
Bazen ben, bir hiç kimse olmak istiyorum!
Herkesim vardı
Ama 'hiçbir kimsem' yoktu
Öyle bir düş'tünüz ki
Öyle bir düştünüz
'Bir şey' olmuşlar
'Başka bir şey' olmaya çalışmazlar
Onlar 'Bir şey' olmayı vaktiyle öğrenmiş
Ondan bile vaz geçmişlerdir
İçimdeki Polyanna ölünce
Denize gömdüm onu
Bundandır sudan kapamamam
Ateşten kaçmamam
Herkes sevdi, evet
Ama kendince
Kendi yeterince
Sevdi saçlarımı
Sevdi yüreğimi
Herkesin bir şeyi olacağıma
Bir kişinin her şeyi olmak isterken
'Hiç' oldum
Özlem SABA
Her halini
Her gülüşünü
Neye çatarsın kaşlarını
Ne heyecanlandırır seni
Nedir seni bu kadar uzak ve karmaşık yapan
Sanki kendiliğinden biliyorum
Biz seninle hep düşlerde buluştuk sevgilim
El ayak çekilince
Gecenin dilsiz, ümitsiz saatlerinde konuştuk hep
Aynı yardan atlayıp
Aşk değil, siyasi bir iktidar savaşı gibiydi bizimkisi
Bir tarafın diğer tarafa hep yenik düştüğü
Kendisini Devlet sanan bir kimsenin
Hükümetin her sözünü veto ettiği gibi




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!