Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

kaybolmak,
bozuk para gibi ,
delikli bir cepten düşmek..

-Lasman...

yalnızlığımı seviyorum!
yalnızlığımın içindeki sesleri duymayı...

kendimi tanımayı!

her gün yeniden kurmayı evreni,

olmuşsa bir şey
onu ben yapmışımdır,
onu ben yapmışsam,
mutlaka bir bildiğim vardır...
- günahkar!

Bir şehirden başka bir şehre,
Dilime adını yasakladığım
Bir türlü aklımdan çıkaramadığım,
Geceyi yırtan,
İsyankar kelimeler uçuşuyor.

Uyandım!

bu sabah uyandım ve;
sana ait ne varsa unuttum...

bu sabah uyandım ve;

bir şehirden başka bir şehre ,
dilime adını yasakladığım,
bir türlü aklımdan çıkaramadığım,
geceyi yırtan,
isyankâr kelimeler uçuşuyor yine.

Bir an vakit dursa.
Ve tutsak mavi yelelerinden zamanı.
Düşler biriktirsek yeniden,
Uzak diyarlara…

Zamanın sonuna sallanırken anılar.

ah bu zamanlar,
nece zamanlar?!

dudaklar bükük,
yüzler kırışık,

Bir de, yüreklerinin sayfalarına dalıp,
Kendi kitaplarını okuyanlar vardı...

Kendileriyle kavgalı...

Ödeyemediği iç borçları vardı,

biz yine uykudayken olmuş olanlar.
bir ihtilal kadar adaletsiz gözleriniz,
sözleriniz kadar acımasızdı.

ve düştüğü anda tokmak,
kırıldığı anda kalem,