Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Çığlık çığlığa düştü yollara.
Geçti önünden hüzün yüklü trenlerin.
Hiç yeri yoktu vagonların acılarına
Çaresizce,
Aldı yükünü sırtında.

kanıtlanamıyorsa suçun
bu suçsuz olduğun anlamına gelmez.
işlediğin suç soyut bir eylem de olsa.
aşkımı öldürmekten,
hükümlüsün işte,
yatıyorsun yüreğimde,

korkuyu gördüm gözlerinde.
hem de çocukların,
yalnızlığı,
çaresizliği.
öyle mi bakmalıydı çocuk gözleri
büyük, küçük fark etmiyor.

Ben sabırla,
Tek tek,
İlmek ilmek sökerken tüm bağlarımızı,
Sen bana;
“gel kör düğüm olalım diyorsun.“

her derdi çeken,
devasını bulmuyordu,
Mevla’sını da…

had 'sizdi aşk!
sabırsızdı,

Henüz bir damla bile değilken,
Büyük denizler,
Ummanlar yarattılar benden.

Yağdıkça çoğaldım,
Çoğaldıkça buharlaştım yeniden.

İçimde
Issız
Boş şehrin boş tramvayları

Öyle bir yalnızlık ki sormayın
Vagon vagon

kaybolmak,
bozuk para gibi ,
delikli bir cepten düşmek..

-Lasman...

yalnızlığımı seviyorum!
yalnızlığımın içindeki sesleri duymayı...

kendimi tanımayı!

her gün yeniden kurmayı evreni,

olmuşsa bir şey
onu ben yapmışımdır,
onu ben yapmışsam,
mutlaka bir bildiğim vardır...
- günahkar!