Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Evet zaman geçiyordu
Sadece geçmiyordu
Geçerken vuruyordu çanlar

Sonu mezarlıklara varan
Sinsi bir yolculuktu

Bazen habersiz başlar yolculuklar.
Peşine takılıp gittiğin düşler ...

Ve;
İçinde bulunduğun serüvenin hayatından neler kopardığını ansızın anlarsın.

seni bekliyorum!
ben seni yolun başında değil,

nefes nefese,
yolun sonunda bekliyorum...

Şimdiye kadar saklamadım kendimi,
Zaten hiç kimse de saklamadı beni.

Buna gerek olmadı.
Korumadı...

Sen!
ellerin!
yorgun ellerin,
bir sandal gibi süzüldünüz ömrüme,

dediği gibi şairin;
"bir Express trenim ben
istasyonlara takılmam."

ya da kimsenin yorgun hân-ı değildir gönlüm.
yorgun düştüm,

Usulca geçtim yeryüzünü.
Ardında güneş vardı.
Deli rüzgârlar…

Kalbimde uluyan kurtlar vardı!
İnkarım yalnızlıklar...

Suç ne?
Suçlu kim?
Suç kime?

Ne yaptım?
Neden yaptım?

Var mıydım ki yok olayım.
Yaşasın o ilahi kudrette yokluğumun varlığı.

İnsan mı yolda gider.
Yol mu insandan geçer.
Yoldur sanırım aslolan,
Yolcu her zaman gider...