Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Hayat, şu üç şeyi öğreti bana

Gözlerinde hüzün olmayan insanlardan korkmam
Ve uzak durmam gerektiğini

Korktuğum şeylerden daha korkunç olmam gerektiğini

'Rab' olarak kendini seçenler
Kul olarak kimseyle boyun eğmezler

Özlem SABA

Asıl şanslı olan benim
Çünkü mumyalanmış bir rahibe gibi yaşıyordum yıllardır

Ve geldi gelmekte olan
Ve asırlar sonra
İlk defa nefes aldım sanki

Rengarenktim

Çiçekler gibi
Kelebekler gibi
Gökkuşağı gibi

Ruhu ölmeyen kaldı mı aranızda
Beden diye cesedini sürüklemeyen

Özlem SABA

İşte buradayım
Tam da olduğum yerde

Ne yer ayağımın altından kayıyor artık
Ne de aklım beş karış ilerde

ne kadar güzelsin sen!
ne kadar da zarif.
nağme nağme,
usul usul esen,

Sustuklarımı duysaydı
Konuştuklarıma bakmazdı

Ben ona yalnızca
Onun bana yarattığı cehennemden
Bir kıvılcım sunmuştum oysa ki

Güneşim
çekildi
göğümden

Gri
bir

Saat beşe sekiz var
Saçlarımdan dökülüyor zaman
Kirpiklerim batıyor geceye
Gözyaşıyla karışık bir intihar tasarısı
Yeni, bilinmedik bir çığlığa bırakıyor yerini