Yazgısını anlattı kadın
Hayat denilen bu zengin sofrada
Hiçbir şeye el uzatamayışını
Günahlarını anlattı adama
Bekçilerini yüreğinin
Elini uzatmak bir yasak elmaya.
Kokusunu duymak burnunun sızısında.
Asıl kendi hakkın olduğunu bilmek.
Sonra kaderinin ne olduğunu hatırlamak levh-i mahfuzda.
Sorgusuz kabullenmek.
Kaçıp giden uykumun en yorgun yerinde,
Bu sessizliğime ses veren de kim?!
Şu kederi büyümüş gözlerimin dalıp gittiği saatlerde,
Kendini özleten ve sonra yine çekip giden sevgilinin
hayaliyle oyalanan,
İnceden yağmur yağıyordu.
Ayaklarım anlamsız bir yolculuğa sürüklüyordu beni...
Sokaktaydım, nereye gideceğimi bilmiyordum.
Öylece sürüklüyordum yorgun bedenimi.
gri bir sis,
ürkek bir aşk edası var havada.
bu üzerime damla damla düşen çiy,
gözyaşları mıydı yoksa hayallerimin
önce rüzgara, sonra bulutlara karışan.
''yak gel gemileri'' der bilmem hangi şair..
iyi de,
ortada ne sen var,
ne yakılacak bir gemi,
-ne de sığınacak bir liman.
çocuklar vardı sokaklarda,
oyun oynayan,
nefesleri gökyüzüne,
dalga dalga yayılan.
şimdi silah seslerinden duyulmuyor sesleri,
Kandırılmış bir çocuktu bir zamanlar,
Şimdi,
Aldatılmış kadınlar ülkesinde,
Yitik bir rumuz...
Neredeyse inanacaktım yalanına.
Boşuna dememişler, kahpe dünya.
Yüzüne gülerken cebini boşaltır adamın.
O halde;
Cepte mangır da yoksa!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!