Birden irkildim!
baktım, her yer normal görünüyor.
Her şey olması gereken yerde ve
gün yine aynı gün.
Ben aşka uykudayken yakalandım.
Etrafımı saran ateş beni uykudayken içine aldı.
Tam düşüyorum derken tutunu verdim kollarından..
Etrafıma ördüğüm duvar yalnızlığımın inleyen sesiyle yıkılıverdi ansızın.
Ve kendime söylediğim yalanlar...
ah benim şu yabancı hallerim.
değişik, huysuz, uyumsuz hallerim...
olduramamışlıklarım...
bundandır sofrada çayın,
bardakta rakının yarım kalışı.
Vicdanı olmayanlardan merhamet dileme can.
Dile ki, tüm yüreklere merhamet nasip etsin canan.
virajlar keskinleşiyordu.
uçurumlar derinleşiyordu...
kuşlar göç edince,
sürüngenler de artıyordu şehirde...
kendini gerçekten tanıyanlar,
yaşayanlar bilir kalp ağrısını,
insan sevgisini…
yaşama sevincini...
Yorulmanın ötesinde bir şeydi benimkisi.
Vaz geçme...
Neden ve kimden geçtiğimi bilmeden.
Sanırım kendimden geçme...
bu kez acı çekme sırası bizde.
acıyı kaldıramıyor minik yürekler.
ve karanlığın emzirdiği,
geleceğin hüzünlü çocukları,
lütfen,
yeni yılımı kutlamaya gelmişti.
oysa her gün birbirinin devamıydı.
koca bir yalandı.
yeni gün,
yeni ay,
yeni yıl...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!