mesele dişilik değil ki üstadım,
kişilik!
dediği gibi ozanın;
''kendi güzelden geçilir de,
huyu güzelden geçilmez...''
sanırım en iyi şiirimi bu gün yazmalıyım.
her şeyin anlamını yitirdiği bir evreni solurken,
başka neye tutunarak havada asılı kalabilirim ki!?
önceleri her doğan gün,
yeni güzelliklerin habercisiydi
şimdi;
amacını şaşırmış Güneş,
balkonda unutulmuş çamaşırlar gibi,
solduruyor sevgisizlik bizi...
Sanki tüm sahne sizin.
Sahi,
Siz neden bu kadar mühimsiniz ki?
Sizi bizden değerli kılanınız ne?
Şımarık, beceriksiz, oyun bozan bir çocuğun ellerine teslim edilmişse Hürriyet,
İstediği olmadığında; 'bana ne! bana ne! ' diyerek
tüm kumdan kaleleri yıkmasıyla şekillenir gelecek..
Geliyorum!
Acının bir şeyleri öteleyişini seyrederek,
Azgın bir sırtlanın diş eti gıcırtısından,
Kayaların kan sızan aralığından ürkmeden.
Yolunu bulmuş bir kardelen gibi.
Doğruyu kurtarıp dolambaç kıyılardan,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!