Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Ağaç olmayı sevmedim hiç
Bağlanmayı toprağa, suya

Deniz olmayı da sevmedim hiç
Vurmayı hep aynı bilindik kıyılara

içimde büyürken çığlıklarım,
susuyorum dilsiz bir büyücü gibi,
en çok da mecburiyetler yakıyor canımı,
sırtımda sürekli taşıdığım yüklerin kamburluğu.
ve ben ısrarla dik tutmaya çalışıyorum bedenimi,
bazen de çığ olup üzerime doğru yuvarlanıyor anılar.

Dedi;
Kimsin sen, nerelisin?

Dedim;
Hiç bir yerli değilim.

Dedi

Güzel bir şiire Aşk mısın
Güzel bir Aşk’a şiir mi

Kimsin sen

Dokunmuyorum saçlarımın kır bahçelerine bu aralar
Sanki her biri derdiğim çiçek

Şu başımda zamansız açan güller var ya
Sanki hepsi girdiğim yürek

Sana kırıldım demek
'Seni seviyorum aslında da'
Demenin en kestirme yoludur
Sevmeyen kırılmaz
Mazeretsiz gider

Aşk’ın kırmızıyı seçmesi tesadüf değildir
Çünkü Aşk şaraptır
Yavaş yavaş değil
Bir anda öldürür

Özlem SABA

Siyahı
Beyazı
Mavisi
Ve dahi kırmızısı vardır açlığın

Yeryüzü sofraları beyaz açlıklar içindir

Ömrü kış olanlar yazar mektubu.
Bunun mevsimlerle alakası yoktur.

Nice kışlar vardır, sarar, ısıtır.
Nice yazlar vardır,
Bir kelebek kanat çırpsa, üşütür...

Kışın ortasında zamansız açmış bir çiçeğin, ayazdır gerçeği
Ve her ne kadar iklimine kavuşmak istese de yanıtsız kalır çığlıkları

Sadece ona güvenle açılmış bir çift avuçta birikir gözyaşları
Ve onu bir çift avuca muhtaç edenler ise
Hiçbir zaman kendinden utanmadı