Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Herkes bir gün O'nun yüzünü görecek
Ve o an geldiğinde
Asıl patronun sen olduğunu anlayacaksın
Fakat iflas etmiş bir patronun
Düzende hiçbir hükmü kalmayacak

Elini neye
Kime uzatsa kırılanlar

Ya da kuru bir yaprak gibi
Oradan oraya savrulanlar

Eğer bir insan kalbinin gözlerini açmayı becerebilirse
Her yer ona cennet
Her şey ona sevgili gibi görünür

Ve bir gün öyle biri gelir ki, onda sadece kendini görür
İnanışın, arayışın asıl amacı da budur

Bir insanın kendinden daha mühim bir amacı yoktur
Başkalarıyla değil kendinizle uğraşın

Kaliteli insanlar kendiliğinden oluşmuyor

Özlem SABA

Gerçek Aşk yoksa sen misin
Diye sordu KertenKelebek

Şimdiye kadar öyleydim
Şu an öldüm, dedi

Bu sabah, onunla açtım gözlerimi
Rüyamdaydı
Gençti
Hasta değildi
Yine smokini vardı üzerinde
Çok naifti

Dediler sen kimsin

Dedim

Kendi gibi

Beni kim sevdi böyle
Zamanın en yorgun saatlerinde
Dirildi ölgün meleklerin
Kuş tüyü kanatları

Uçtuk cennetimize

ben bende değilsem eğer,
bu bende olan da kim?

çığlık çığlığa damarımda gezinen,
bu içerden canıma okuyan kim?!

Belki çok uzaklarda bir yerlerde
Birileri bizi hayat hikâyelerinin başkahramanı yapmıştır

Bir şarkı tutup, derin derin dalıyordur gözleri uzaklara

Belki meze oluyoruzdur hiç bilmediğimiz masalarda