Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

SONRADAN GÖRMÜŞ

Arz da iken, burnu arşlara değmiş,
Eskaza meyvenin rengi kızarmış,
Ne oldum delisi şavlısı kaymış,
Sonradan görmüş de, hemi edepsiz,

Kıyılarım vardı bir uçtan uca,
Enginlere daldım, dilim de dua,
Kendin tekledin beni boş beklettin..
Gayri kalbim seni dinlemem artık,

Arzueylerim, yari boşuna  çaba,

Şöyle demişlerdi, henüz daha erken..
Aradığın mutluluk
Seni bekliyor ilerde bir yerde,
Sen yeter ki sabret, ve tevekkül et..

SEN  O zaman tavsiye  DİNLEDİN..

*SÖVE SÖVE*

Dünya tarla, tenim benzer sabana,
Öküz bağlı zelve, sığmıyor an'a,
İki nasıl serbest, edip sıkıla?
Ömür biter dilde, tüy, söve söve..

SÖYLEMEDİM Kİ.?
Yüreğim ve yönüm halka dönüktür,
Şair olanın az, aklı yitiktir,
Aklı başında ise fikri güdüktür..
Siz ne dediniz de ben söylemedim ki.?

*SÖYLEMİŞ*

Yolum düştü bir meçhul diyardayım,
Her gün beter figan bir haldayım,
Kimse duymaz isyan, ahu zardayım,
Mevla'm yazımızı kara eylemiş,

SÖYLİYİM Mİ?

Zor gelmez bana kitabı okumak ortadan,
Niye sustun diye sorar, sonra yaradan,
Din, kitap, bayrak ezan diye girip damardan,
Hangi papazı fakı bilip sapıtmadık ki?

Osmanlı cehaleten kaldı çulsuz,
Dedenler olsaydı kalırdık yurtsuz,
Çanakkale'yi sakın anma onsuz,
Geçileydi soyunu bilirdin soysuz,

Sevr'e Lozan'a bak, beyinsiz ruhsuz,

Aykırıyım bir cızgıda kalamam sabret can,
Benimle kaldırımlarda yürümeye ne hacet can,
Sen sarplardan, süprizlerden, dikenli yollardan,
Bırakıp kaçmaya ne hacet hala yanımda kalmaktan söz et.

Akışırım bir yerimde duramam gayret can,

Sapaklarda hayat, kervan gitmiyor,
Yollar taş engebe, atlar çekmiyor
Dağlar yüce geçiş, ümit vermiyor,
Üst üste koysan bir, dizin etmiyor..

Yüreğim içinde, kaynıyor volkan,