Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

Mevsim değişse de, dostun unutmaz,
Arayıp sormayan, dostu neyleyim,
Dost olan dost, yolda, bırakmaz
Viranede, bitap, kaldım neyleyim.

Neyleyim dost, neyleyim,

Dileğim odur, ol bende ki şahtan,
Utandırma gönül evimde  tahtan,
Bu can kendinden bile geçti  çoktan,
Ben O'na  koç kurban edip neyleyim..

Ham sofi anlamaz can, bu lisandan,

Seninle yer içer senle konaklar,
Gönül sarayında başka sultanlar,
Her sapakta kaldı: sahte yoldaşlar,
Su başında dostu, yari, neyleyim.

Sensiz daha mutlu huzurlu, olur,

Koçu kurban neyleyim*

Damla içinde ben, buldum deryayı,
Şah'ım bende durur, nidem semayı,
Ararken Leyla'yı, gördüm Mevla'yı,
Mecnun'un gezdiği, çölü neyleyim.

Ömür tarlasını, sürüp ekmeden,
Güller derip henüz, hasat etmeden,
Tomurcuk açmadan, bülbül ötmeden,
Saman aleviymiş, söndü gençliğim..

Kar yağdı deyip biz, yazı beklerken,

Ar damarı çatlamaya görsün ademde kalmaz haysiyet,
İnsan et kemik değil ki, aranılan çok derinlerde bekaret,
Biraz empati, hoş görü yok ise feraset,
Hiç düşünmeden duran, tende başı ben nidem hele canlar ben nidem..

Dünya malı dünyada kalır,

NİNNİ.

Uyu yavrum uyuu.! Uyutayım seni.
Ninnilerle türkülerle büyüteyim seni..

Eeee...! Eeee..! Eeee..! E..!

Kavim kavim isek tanış diye,
Yetmedi, sığamadık mı yere
Hepimiz kardeş değilmiyiz?
Bu kin, kavga hır gür niye.?

Dinler araç ki amaç değil,

Memleketin her köşesi cennet halkımız renk renk çiçek çiçek.
Vakti gelince elbet herkes ölecek,
Kara yire her ten girecek,
Bu har gür gönül kırmalar niye..?

Sen sevgide ol gül güllenir bülbül bülbüllenir,

*NİYE GELDİK*

Sürücüsüdür insan bu bedenin,
Dizginlemek, budur gelme sebebin,
İki at çeker, aklın ve nefsin,
Bir edip sır-atı geçmeye geldik.