Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

Karga bülbüllenir sazı çalamaz,
Gözünde var yaşı, gönlü ağlamaz,
Dalın kırar hoyrat halden anlamaz,
Yazık edip gülü zara vermeyin,

Her çiçekten derde, bir deva olmaz

Gönlüne güneş doğmadıktan kerri..
Ne geceler sabaha ulaşır,
Ne gelen Hazanın hüznü son bulur,
Mevla kudretinden vermedikten kerri,
Ne zamanında dikilen bahçenin gülü
Ne kokusu ne rengi olur,

Ağu damlar dudaktan, dil  bir karış,
Onu çekiştir he  bununla çatış,
Gül sanır kendini boy atmış kamış,
Bak hele tekamül etmişe sen.

Bak sözde akışır durmaz takışır,

Ortak etme herkesi dert, acına,
Çoğaltır üstüne koyar, azına,
Harman olmadan güvenme darına,
Savruluyoruz burdan tek başınayız.

Mesela say ki, CENNET yok..
Dene bunu sen,  farzet bak,
Yaşamak zor CEHENNEM HAK..
Arzu et  dünya tek ülke..

Tanrı bir dön  aynı  yöne,

Terk edenlerin ardından,
Artık demir aldım bu limandan,
Viya böyle... İyi böyle...!
Elim kaldı havalarda,
SELAM SANA ÖZGÜRLÜK..!

İnsan dostum insan, acılara dayanır,
İnsan dostum insan, herşeye katlanır,
İnsan dostum insan, herşeye alışır,
Çınar olsa devrilir, dağ olsa yıkılır,
Aç kalır, açıkta, yollar da yayan kalır,
İnsan denize düşer yılana SARILIR,

Göz başka, öz başka, sözleri, yalan,
Anlamak insanı, yetmiyor lisan,
Şemailine bakıp, belleme insan,
Ten içre gör, nice, beşer var imiş..

Dünya değirmendir, beşerse çavdar,

Her şık ŞIK kıyıda bir dalga,
OKUyaNush'a uyumlandığında,
Orta da ne liman kalır, ne gemi, ne tayfa,
İncir de OL'mak dimek, OKU mak sayfa sayfa,

Tesbih: inciri, zey-TİN' e çekmektir,

Kimyanı bozup, hasta ederler,
Ben demiştim demeyi, beklerler,
Göğe çıkıp, seni dara çekerler,
Dünyası çıkara dayalı tipler.