Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yıldızı pörsümüş yalnızlığında
yorgun kollarına gireyim
göz ağrımayacak akşam üstü
dolanıp geleyim yanına

fesleğenler dökmesin kokularını

uçuyor dünya
hıza yetişilmedik
yerçekimi dur
yer dibi deşilmedik

ne bilinmedik

zora soktuğun eylül
tokmağına doymadı
yarına tuğun behlül
bir yerlere koymadı

gecelerde yaktığın

sesine tutunsamda
ellerine dokunsam
esinler edinsemde
yellerine dokunsam

sevildiğim sanırdım

düşecek misin
gözlerimden uzağa
yağacak mısın
ökse tutuk çığlığa

yokuş başında

her yanı ıslanmış küf tutacağız
nemlice kuz yeri dokunur sana
gelin de ıslamış def tutacağız
sanır nevruz yeri dokunur sana

havadan nemlice gözünün yaşı

yası duvağının renginde
doğan güneşle fırtınaya saldı
esintilerinde yeşil kaldı bahar
gözlerinde buğusu
yalnızlığına gömülmüş curada
ses olacak dokunuverse

tutunca dost elini
çekip düşürdü hemen
çevir sevda selini
akıp taşırdı hemen

dostun yolundan geldim

derdine sarınca yükümden ağır
döküp taşırmadan götürebilsem
derine karınca hükümden yağır
döküp taşırmadan götürebilsem

gönlüme girdin ya çıkacak mısın

kapa gözünü
yele gamını boşalt
yönelt güneşe
yeleken yaylalara

doruğuna çık