Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kulağı olan
sözü konuşturacak
duymayanı gör
özü konuşturacak

umursayanı

koluma omzunu alabilseydim
el içine çıkar gibi el ele
kıyıdan uçurumlardan uzak
özgürce savrulabilseydik

olası tökezlemeden

şaşıyorum
her şeyimdesin
kolumda değilsin
olmayacaksan
kolum kırılsın

başımla yaslandım da
hüngürdeyip ağladım
boşuna paslandım da
hüngürdeyip bağladım
her yanım ayaklanır
sessizliğim

olmadık bir zamanda
konuğun olabilsem
sevgiyle dolu anda
konuğun olabilsem

kar yağmurla yağarken

an akar
saçaklar yağmura dururdu
kırda bayırda
ayaklar gölgelerini izlerdi yerde

an sıkar

duyduğum kadar
sevgi derseydi esin
ne verdin başka

dize ortası
soluk alabilseydim

konuşabilse şimdi
yüreği yakar geçer
diline düşe demdi
dereye akar geçer

saçları kestanedir

komşunun kızı
bey oğluna dolanır
iş işten geçer

yanağında gül
dudağında nihavent

sarmaşıklara sıyrıldığı zaman
köküne kezzap dökülmüş gibi
iğneden ipliğe döndüğünden beri
geçimsizliğinde yıkıntıların dibi
çığlığını duyuyordu komşusu