Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

utanır diyenin özrü bellidir
ettiğin üstünde ekene bakın
tanırsa iyenin zoru yellidir
ettiğin üstünde çekene bakın

eskisinden değil yakınca yeni

karadan kalkıp
dolu gitti gemiler
gelir boşalıp
tüm yükünü yeniler

kim hırçıncaydı

evimiz yapılacak kolay mı
kesilen kerpiç
kesilen öz
kesilen söz
bitti biter
dört duvarın üstüne

kırkikindilerde
bereket fışkırırken
sevinip
alıyorsun evine

her akşam sonlarında

çek kapat çık git
oturup dursun eşik
sürecek gel git

ev pidesi tadından
kaybolur üzüntüsü
ne bulur süzüntüsü
ve gidesi kadından

çenesi düşer yerde

ıssız yollarda kalmadan
karanlıklaradan korkmadan
sokakları adımla yılmadan
anan eteğine tutunmadın mı hiç

sağanak yağmurlardan

kimdi unutan
katlanmış bir mendili
çocuk gülüşü
gülüşünde düğümlü

andıkça kuşu

evren sığar gözüme
sığamadım nasılsa
bakmıyorlar özüme
yığamadım basılsa

sevgi kapılar açmış

sessizce bir limanda
umudumla gezgindim
bir martıyla aman da
çığlığımda bezgindim

dalgaları yararak