Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

hep hüznünü yaşadım okuyunca öykünü
çay demine söyleştik hamarat kardeşinle
sevinç gibi beyninden giriverseydim dünü
uzun süre eğleştik hamarat kardeşinle

tarla dergisinden mi geçti ömrün yarıdan

çevren çizgisi yanında
çevirsin deniz dalgası
ak köpüğü sayfasına
kumuna izi halkası

yalnızlığını taşıyan

sevdiğim doğru
deli divane miyim
şiire çağrı
yele pervane miyim

umutla dizip

halimi sorma dedi
savurdu tohum ekti
başkaya yorma dedi
kavurdu tohum çekti

dünyası kapkaçında

gözümü diktim
gece karanlığına
seninle çıktım
akın aydınlığına

kent sokakları

ütülmüş darı yedim
elim yüzüm karadır
tutulmuş arı dedim
dilim özüm yaradır

kaynaşık bilinmeze

memlekete dem
gurbet gözlerindedir
gizeminde nem

dökülüyordu
dalda takılan umut

hadi gari
barışalım bari
alkımlar doğsun üstümüze
yağmurlar yağsın

hadi gari

gözümde tüttün
üç gün dört demeden
gece yarısı serinledim
hüzün yüreğe indi be
düşlerimi okşuyor gece
hadi gönül eve gidelim

mutluyum yıllar boyu
tenimde can olunca
sevdadan daha koyu
yenimde an dolunca

kâh güldüm kâh ağladım