Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gür ateşe ağaç durur
dalından gazel kurur
geçeni değneği vurur
ev yanmış o yanmamış

daldan kedi yavrulasın

ağır geliyor adam
hızlanarak sonrası
kelebeğinedir dam
nazlanarak karası

gelinciğe papatya

kelini aç da
düz aynası görünsün
kellere karşı

sözünü aç da
konuşanı görünsün

aç demedin ki
tok sandın yedin yattın

aç deseydin
lokmanı paylaşırdı
acı soğan

üç yüz altmış beş ışın
neden dönsün başına
simgesi oldun barışın
giden dönsün taşına

ayrık durdun karışın

İzmir son noktadır
kurtuluşun kapısına
düşmanında çilesine
can havliyle kaçışında

çivilenmiş insanlığın

ezgileniyor
yumuşacık evrenim
ölüme doğru
yol alacak devrenim

sergileniyor

eğreti gece
yalınayak yürüdü
gözlerinde nem

yıllar öncesine takılıp
atların kokusuyla
atboku kokusuna
burun ucundan kekeledik

tıkır tıkır tekerle nal sesleri

adamsendeci
olmuşsa bakışıyla
körü körüne
suların akışıyla

kuytuda kalıp