Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yanar söner idare
kırılmasın dostlarım
selam söyledim yare
sarılmasın dostlarım

gül dalında konuşur

dudağının deminde
doyulup kalacaksam
odağın gündeminde
soyulup salacaksam

saçlar bahar kokulu

doyumsuzluğuna alkım
yıldızdan uydurur zülal
haykırdık içine salkım
uzakta duydurur gülal

serin bir pınara insem

okunan gizem
burculanır gizinde
al şafakta
ciğerinden sızında
ölümünün hızında

buluta dolunca gök
yeşillerinde kaybol
sıktıkça suyunu dök
dudu dilinde ay dol

dalgalandıkça deniz

soluğuna solduğu
ocağında tüterim
cana kurban olduğu
saçı başı üterim

öte hoplayamadım

a be ne bakarsınız
atın be göbekceğiz

doluca ritminden al
haydi darbukayı çal
düğüne kalan akşam

gidersen eğer
çok pusluca yanacak
tekin değildir
kasıp kavrulacaksa

sönecek yıldız

sakalımdan keder süzülürken
sırtımda acılı yük taşırım
aksak yürüdüğüm yollarda
sokak lambaları yanıyordu

sevi dize arası diz dize değil

tütsüledi mi göğü süremin yeşilliği
duldasına serinle gölgesine eğilin
yeterse varı yoğu deremin yahşiliği
duldasına derinle gölgesine ağılın

öykünüşüne bile etekleri zil çalar