Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

Dağında odunu yok
Çuvalında unu yok
Neylesin fakir olan
Sobada kokanı yok

Harman yeri gezdin mi

çocukluğuma
daldıkça hani uçan
elinden kaçan

kocaman zaman
kulaçlarında artık

elinde özlem durur
ah tuttuğun kalacak
ermeyince kudurur
ya yuttuğun salacak

çilesine sür

kuluna sunmuş
esin dolu seviye
uyandır devi
güzellik biteviye

damarında duy

göze değen ilk ışık
eline düşen kaşık
eli ne derse desin
yolda aşındı eşik

yol tanınır izinden

yılların ardından kalan
elinden tutup sarılmaz
derdini derdinden alan
elinden kutup yarılmaz

ahine zaman dursaydı

keyfim uçtu
duygusuzluğum tavanda
hamlıktan kurtaramadım
karaladım gönderdim de
kendim bile beğenmedim

sürem eteğin sarı
yelinde kaptırınca
yaprağındı ayarı
gelinde çaptırınca

sise bürünür dağı

yolculuğunda an eskir
bugün yarın derken
bir ağacı gölgesine
dökülür üzerinde kir

dudaklarında ökse ır

ölünün yüzü bibim buz soğuğuna teni
katran karasındadır giydirileni özde
batar çakır dikeni söylediğiniz sözde
gül yüzünde dibim kuz soluğuna beni

acılarında henüz gözleri kan çanağı